مرا که جز پر کاهی نیم، چه رتبت و جاه

گر از نسیم بترسم بخویش، ننگی نیست

شنیده ای که بلرزد به پیش باد، گیاه

تو، جاه خویش فزون کن باستواری و صبر

خوش آن کسی که چو من، سر ز پا نمیداند

خوش آن تنی که نبردست ، بار کفش و کلاه

چه شاهباز توانا، چه ماکیان ضعیف