بزیر چرخ تو گوئی نه جوی بود و نه جر

بوقت شیر، ز شیرم گرفت دایه دهر

نه با پدر نفسی زیستم، نه با مادر

عبث بباغ دمیدم که بار جور کشم

ز بیخ کنده شدیم این چنین بجور، از آنک

ز تندباد حوادث، نداشتیم خبر

فکند بی سببی در تنور پیرزنم