ندید شاخی ازین شاخسار کوته تر

چنان ز یاد زمان گذشته خرسندم

که تیره بختی خود را نیمکنم باور

نمود شبرو گیتیم سنگسار، از آنک

ندید هیچ، بغیر از جفا و بد روزی

هر آنکه همنفسش سفله بود و بد گوهر

چو پنبه، خوار بسوزد، چو نی بنالد زار