چو پنبه، خوار بسوزد، چو نی بنالد زار

ندید شاخی ازین شاخسار کوته تر

ندید هیچ، بغیر از جفا و بد روزی

هر آنکه همنفسش سفله بود و بد گوهر

کسیکه اخگر جانسوز را شود همسر

مرا چو نخل، بلندی و استقامت بود

چه شد که بی گنهم واژگونه گشت اختر