شبانان، آنقدر پرسند و پویند

تو وارون بخت، ایمن بودی از من

نخسبد هیچ صاحب خانه آرام

چو در نامحکم و کوته بود بام

که تا گمگشته ای را، باز جویند

من از تدبیر و رای خانمانسوز

در آغلها بسی شب کرده ام روز