کاین چه ناهمواری و ناراستیست

گفت، من خندیده ام تا زاده ام

دوش، بر خندیدنم بلبل گریست

من، همی خندم برسم روزگار

خنده ما را، حکایت روشن است

گریه بلبل، ندانستم ز چیست

لحظه ای خوش بوده ایم و رفته ایم