یکی ابر خرد، از سرش میگذشت

گل سرخ، روزی ز گرما فسرد

فروزنده خورشید، رنگش ببرد

در آن دم که پژمرد و بیمار گشت

چو گل دید آن ابر را رهسپار

برآورد فریاد و شد بی قرار

که، ای روح بخشنده، لختی درنگ