مرا بود دشمن، فروزنده مهر

برآورد فریاد و شد بی قرار

که، ای روح بخشنده، لختی درنگ

مرا برد بی آبی از چهر، رنگ

وگر نه چرا کاست رنگم ز چهر

همه زیورم را بیکبار برد

بجورم ز دامان گلزار برد