گسست و ندانست این رشته چیست

در آتش درافکند امروز و سوخت

چرا رشته هستیم را گسست

چرا ساقه ام را ز گلبن شکست

بکشت و نپرسید این کشته کیست

جهان بود خوشبوی از بوی من

گلستان، همه روشن از روی من