بکشت و نپرسید این کشته کیست

چرا رشته هستیم را گسست

چرا ساقه ام را ز گلبن شکست

گسست و ندانست این رشته چیست

جهان بود خوشبوی از بوی من

گلستان، همه روشن از روی من

مرا دوش، مهتاب بوئید و رفت