ربودند آرایش تخت من

مرا بود دیهیم سرخی بسر

ز پیرایه صبح، پاکیزه تر

بدینگونه چون تیره شد بخت من

نمیسوختم گر، ز گرما و رنج

نمیدادم، ای دوست، از دست گنج

مرا روح بخش چمن بود نام