مرا چهره ای بس دلارای بود

مرا روح بخش چمن بود نام

ندیده خوشی، فرصتم شد تمام

گرم پرتو و رنگ، بر جای بود

چو تاجم عروسان بسر میزدند

چو پیرایه ام، بر کمر میزدند

بیکباره از دوستداران من