زمانه تهی کرد این انجمن

چو تاجم عروسان بسر میزدند

چو پیرایه ام، بر کمر میزدند

بیکباره از دوستداران من

ازان راهم، امروز کس دوست نیست

که کاهیده شد مغز و جز پوست نیست

چو برتافت روی از تو، چرخ دنی