بشکرانه، از تشنگان رخ متاب

ز امیدها، جز خیالی نماند

ز اندیشه ها جز ملالی نماند

چو اندر سبوی تو، باقی است آب

بزردگان، مومیائی فرست

گه تیرگی، روشنائی فرست

چو رنجور بینی، دوائیش ده