کز خویش، هیچ نایدت ای زشت روی عار

در باغ، وقت صبح چنین گفت گل به خار

گلزار، خانه گل و ریحان و سوسن است

آن به که خار، جای گزیند به شوره زار

پژمرده خاطر است و سرافکنده و نژند