دل گر نمیگدازی و نیش ار نمیزنی

ابرم بسر، همیشه گهر میکند نثار

در زیر پا نهند ترا رهروان ولیک

ما را بسر زنند، عروسان گلعذار

بی موجبی، چرا ز تو هر کس کند فرار

خندید خار و گفت، تو سختی ندیده ای

آری، هر آنکه روز سیه دید، شد نزار