در زیر پا نهند ترا رهروان ولیک

با آنکه باغبان منت بوده آبیار

شبنم، هماره بر ورقم بوسه می زند

ابرم بسر، همیشه گهر میکند نثار

ما را بسر زنند، عروسان گلعذار

دل گر نمیگدازی و نیش ار نمیزنی

بی موجبی، چرا ز تو هر کس کند فرار