با آنکه باغبان منت بوده آبیار

گه دست میخراشی و گه جامه میدری

با چون توئی، چگونه توان بود سازگار

پاکی و تاب چهره من، در تو نیست هیچ

شبنم، هماره بر ورقم بوسه می زند

ابرم بسر، همیشه گهر میکند نثار

در زیر پا نهند ترا رهروان ولیک