گه دست میخراشی و گه جامه میدری

ناچیزی توام، همه جا کرد شرمسار

در صحبت تو، پاک مرا تار و پود سوخت

شاد آن گلی، که خار و خسش نیست در جوار

با چون توئی، چگونه توان بود سازگار

پاکی و تاب چهره من، در تو نیست هیچ

با آنکه باغبان منت بوده آبیار