پاکی و تاب چهره من، در تو نیست هیچ

شاد آن گلی، که خار و خسش نیست در جوار

گه دست میخراشی و گه جامه میدری

با چون توئی، چگونه توان بود سازگار

با آنکه باغبان منت بوده آبیار

شبنم، هماره بر ورقم بوسه می زند

ابرم بسر، همیشه گهر میکند نثار