ما را فکنده اند، نه خویش اوفتاده ایم

بی موجبی، چرا ز تو هر کس کند فرار

خندید خار و گفت، تو سختی ندیده ای

آری، هر آنکه روز سیه دید، شد نزار

گر عاقلی، مخند بافتاده، زینهار

گردون، بسوی گوشه نشینان نظر نکرد

بیهوده بود زحمت امید و انتظار