گر عاقلی، مخند بافتاده، زینهار

خندید خار و گفت، تو سختی ندیده ای

آری، هر آنکه روز سیه دید، شد نزار

ما را فکنده اند، نه خویش اوفتاده ایم

گردون، بسوی گوشه نشینان نظر نکرد

بیهوده بود زحمت امید و انتظار

یکروز آرزو و هوس بیشمار بود