این سست مهر دایه، درین گاهوار تنگ

در پیش خار و خس چه زمستان، چه نوبهار

با جور و طعن خارکن و تیشه ساختن

بهتر ز رنج طعنه شنیدن، هزار بار

از بهر راحت تو، مرا داده بس فشار

آئین کینه توزی گیتی، کهن نشد

پرورد گر یکی، دگری را بکشت زار