با من مگوی، کازچه مرا نیست خواستار

آن پرتوی که چهره تو را جلوه گر نمود

تا نزد ما رسید، بناگاه شد شرار

مشاطه سپهر نیاراست روی من

خواری سزای خار و خوشی در خور گل است

از تاب خویش و خیرگی من، عجب مدار

شادابی تو، دولت یک هفته بیش نیست