آن پرتوی که چهره تو را جلوه گر نمود

پرورد گر یکی، دگری را بکشت زار

ما را بسر فکند و ترا برفراشت سر

ما را فشرد گوش و ترا داد گوشوار

تا نزد ما رسید، بناگاه شد شرار

مشاطه سپهر نیاراست روی من

با من مگوی، کازچه مرا نیست خواستار