ما را بسر فکند و ترا برفراشت سر

از بهر راحت تو، مرا داده بس فشار

آئین کینه توزی گیتی، کهن نشد

پرورد گر یکی، دگری را بکشت زار

ما را فشرد گوش و ترا داد گوشوار

آن پرتوی که چهره تو را جلوه گر نمود

تا نزد ما رسید، بناگاه شد شرار