ما را فشرد گوش و ترا داد گوشوار

آئین کینه توزی گیتی، کهن نشد

پرورد گر یکی، دگری را بکشت زار

ما را بسر فکند و ترا برفراشت سر

آن پرتوی که چهره تو را جلوه گر نمود

تا نزد ما رسید، بناگاه شد شرار

مشاطه سپهر نیاراست روی من