در آغوش چمن، یکدم نشستم

شکفتم روز و وقت شب فسردم

ندیدندم بجز برگ و گیا، روی

نکردندم بجز صبح و صبا، بوی

زمان دلربائی، دیده بستم

ز چهرم برد گرما، رونق و تاب

نکرده جلوه، رنگم شد چو مهتاب