در آن سفیه که آز و هوی ست کشتیبان

درین جریده نو، صفحه سیاهی نیست

به پیش پای تو، گر خاک و گر زر است، چه فرق

بچشم بی طمعت، کوه پر کاهی نیست

غریق حادثه را، ساحل و پناهی نیست

کسیکه دایه حرصش بگاهواره نهاد

بخواب رفت و ندانست کانتباهی نیست