بر همه دیوار و بامش میفکند

روز، میگردید از کوئی بکوی

شب، بسوی خانه ها میکرد روی

از طمع بودش بدست اندر، کمند

قفل از صندوق آهن میگشود

خفته را پیراهن از تن می ربود

یک شبی آن سفله بی ننگ و نام