قفل از صندوق آهن میگشود

شب، بسوی خانه ها میکرد روی

از طمع بودش بدست اندر، کمند

بر همه دیوار و بامش میفکند

خفته را پیراهن از تن می ربود

یک شبی آن سفله بی ننگ و نام

جست ناگاه از یکی کوتاه بام