شب ز اشکش غرق در گوهر کنم

پوستینش میکنم فصل شتا

سفره ام این است، هر صبح و مسا

روزها، چون جبه اش در بر کنم

از برای ما، درین بحر عمیق

غیر ازین کشتی ندادند، ای رفیق

هر گهر خواهی، درین یک معدنست