پوستینش میکنم فصل شتا

شب لحافست و سحرگاهان رداست

گاه گردد ابره و گاه آستر

گه ز بام آویزمش، گاهی ز در

سفره ام این است، هر صبح و مسا

روزها، چون جبه اش در بر کنم

شب ز اشکش غرق در گوهر کنم