وارهاندیم آن غریق بی نوا

توشه ها بردند از وزر و وبال

از تنور خودپسندی، شد بلند

شعله کردارهای ناپسند

تا رهید از مرگ، شد صید هوی

آخر، آن نور تجلی دود شد

آن یتیم بی گنه، نمرود شد