نوبت تدبیر شد، رائی بزن

نیست، میدانم ترا انبار و توش

پس چه خواهی خوردن، ای بی عقل و هوش

از برای کار خود، پائی بزن

زندگانی، جز معمائی نبود

وقت، غیر از خوان یغمائی نبود

تا نپیمائی ره سعی و عمل