پس چه خواهی خوردن، ای بی عقل و هوش

ای که در این خانه صاحبخانه ای

هر که هستی، از خرد بیگانه ای

نیست، میدانم ترا انبار و توش

از برای کار خود، پائی بزن

نوبت تدبیر شد، رائی بزن

زندگانی، جز معمائی نبود