تا که این روباه رنگین کرد دم

تو چو موری و هوی چون مورخوار

چون شدی سرگشته در تیه نیاز

با خبر باش از نشیب و از فراز

بس خروس از خانه داران گشت گم

پا منه بیرون ز خط احتیاط

تا چو طومارت، نپیچاند بساط