کاز ضعف و بیخودی، تو چنین خردی و نزار

با مور گفت مار، سحرگه بمرغزار

همچون تو، ناتوان نشنیدم بهیچ جا

هر چند دیده ام چو تو جنبندگان هزار

غافل چرا روی، که کشندت چو غافلان