خندید مور و گفت، چنین است رسم و راه

من صبح موش صید کنم، شام سوسمار

همواره در گذرگه خلقی، تو تیره روز

هر روز پایمالی و هر لحظه بی قرار

از رنج و سعی خویش، مرا نیست هیچ عار

آسوده آنکه در پی گنجی کشید رنج

شاد آنکه چون منش، قدمی بود استوار