من صبح موش صید کنم، شام سوسمار

سرگشته چون تو، بر سر هر ره نگشته ام

گاهی به سبزه خفته ام آسوده، گه به غار

از بهر نیم دانه، تو عمری تلف کنی

همواره در گذرگه خلقی، تو تیره روز

هر روز پایمالی و هر لحظه بی قرار

خندید مور و گفت، چنین است رسم و راه