گاهی به سبزه خفته ام آسوده، گه به غار

من، جسم زورمند بسی سرد کرده ام

هرگز نداده ام به بداندیش زینهار

سرگشته چون تو، بر سر هر ره نگشته ام

از بهر نیم دانه، تو عمری تلف کنی

من صبح موش صید کنم، شام سوسمار

همواره در گذرگه خلقی، تو تیره روز