سرگشته چون تو، بر سر هر ره نگشته ام

مرگ است زندگانی بی قدر و اعتبار

من، جسم زورمند بسی سرد کرده ام

هرگز نداده ام به بداندیش زینهار

گاهی به سبزه خفته ام آسوده، گه به غار

از بهر نیم دانه، تو عمری تلف کنی

من صبح موش صید کنم، شام سوسمار