بیهش چه خوانیم، که ندیدست هیچ کس

از رنج و سعی خویش، مرا نیست هیچ عار

آسوده آنکه در پی گنجی کشید رنج

شاد آنکه چون منش، قدمی بود استوار

مانند مور، عاقبت اندیش و هوشیار

من، دانه ای به لانه کشم با هزار سعی

از پا دراوفتم به ره اندر، هزار بار