از پا دراوفتم به ره اندر، هزار بار

بیهش چه خوانیم، که ندیدست هیچ کس

مانند مور، عاقبت اندیش و هوشیار

من، دانه ای به لانه کشم با هزار سعی

از کار سخت خود نکنم هیچ شکوه، زانک

ناکرده کار، می نتوان زیست کامکار

غافل توئی، که بد کنی و بی خبر روی