خوش گذشت از صید خلق، ایام من

وانکه میبایست بارش برد، کیست

تو بسی در محضر من مانده ای

هر چه در دفتر نوشتم، خوانده ای

ای پسر، دامی بنه چون دام من

حق بر آنکس ده که میدانی غنی است

گر سراپا حق بود مفلس، دنی است