نماند در این خانه استخوانی

تو، به کز توانائی خویش گوئی

چه میپرسی از دوره ناتوانی

جوانی نکودار، کاین مرغ زیبا

متاعی که من رایگان دادم از کف

تو گر میتوانی، مده رایگانی

هر آن سرگرانی که من کردم اول