ترا ز اوج بلندی، به قعر چاه کنند

بپوش چشم ز پندار و عجب، کاین دو شریک

بر آن سرند، که تا فرصتی تباه کنند

چو جای خودشناسی، بحیله مدعیان

بترس ز اه ستمدیدگان، که در دل شب

نشسته اند که نفرین بپادشاه کنند

از آن شرار که روشن شود ز سوز دلی