از آن شرار که روشن شود ز سوز دلی

ترا ز اوج بلندی، به قعر چاه کنند

بترس ز اه ستمدیدگان، که در دل شب

نشسته اند که نفرین بپادشاه کنند

بیک اشاره، دو صد کوه را چو کاه کنند

سند بدست سیه روزگار ظلم، بس است

صحیفه ای که در آن، ثبت اشک و آه کنند