چو شاه جور کند، خلق در امید نجات

بیک اشاره، دو صد کوه را چو کاه کنند

سند بدست سیه روزگار ظلم، بس است

صحیفه ای که در آن، ثبت اشک و آه کنند

همی حساب شب و روز و سال و ماه کنند

هزار دزد، کمین کرده اند بر سر راه

چنان مباش که بر موکب تو راه کنند