چه وصله ها که ز من بر لحاف پیرزن است

ز من چگونه ترا پاره گشت پهلو و دل

خود آگهی، که مرا پیشه پاره دوختن است

چه رنجها که برم بهر خرقه دوختنی

بدان هوس که تن این و آن بیارایم

مرا وظیفه دیرینه، ساده زیستن است

ز در شکستن و خم گشتنم نیاید عار